به گزارش سلامت نیوز ، وبگاه نیویورک پست در گزارشی آورده است:
پیشبینی خودکشی دشوار است. نشانههای هشدار ممکن است ظریف و گذرا باشند، یا بهسادگی با تغییرات عادی خلقوخو اشتباه گرفته شوند؛ به همین دلیل، متخصصان سلامت بهدنبال نشانههایی هستند که نشان دهد فرد ممکن است در معرض خطر خودکشی باشد تا بتوانند زودتر مداخله کنند و جان او را نجات دهند.
مدلهای معمول پیشبینی خودکشی، احتمال وقوع یک رویداد را در چند ماه یا چند سال آینده تخمین میزنند؛ اما پژوهش جدید دانشگاه هاروارد نشان میدهد میتوان بیشتر اقدامها را در بازه زمانی بسیار کوتاهتری پیشبینی کرد.
مطالعات قبلی نشان داده بود حدود ۵۰ درصد افرادی که بر اثر خودکشی جان باختهاند، در ماه آخر زندگی خود با یک متخصص بالینی ملاقات کرده بودند؛ اما بخش زیادی از این دادهها از خودگزارشی بهدست آمده بود.
متیو ناک (Matthew Nock)، نویسنده اصلی این مطالعه و استاد روانشناسی دانشگاه هاروارد، گفت: ما باید بفهمیم چه چیزی افراد را در معرض خطر قرار میدهد، افکار خودکشی چگونه شدت مییابد، چگونه میتوانیم این افکار را بهتر اندازهگیری و افزایش خطر را بهتر پیشبینی کنیم.
ناک که پیشگام روش نظرسنجی در لحظه است، یک مطالعه چندساله روی بیش از ۶۰۰ بزرگسال و نوجوان پرخطر که با افکار یا رفتار خودکشی به بیمارستان مراجعه کرده بودند، سرپرستی کرد.
پژوهش هاروارد: پیشبینی یک هفته قبل از وقوع
یافتههای این مطالعه که قرار است در شماره اکتبر (۹ مهر تا ۹ آبان) نشریه آسیبشناسی روانی و علوم بالینی/ Journal of Psychopathology and Clinical Science منتشر شود، نشان میدهد ۷۵ درصد موارد اقدام به خودکشی و ۸۷ درصد رویدادهای مرتبط با خودکشی (شامل اقدامها و بستریهای پیشگیرانه) یک هفته قبل از وقوع پیشبینیپذیر است.
این پژوهش چگونه انجام شد؟
شرکتکنندگان شامل بزرگسالانی بودند که درمان روانپزشکی اورژانسی دریافت کرده بودند و نوجوانان ۱۲ تا ۱۹ سالهای که برای افکار یا رفتار خودکشی در یک کلینیک بستری درمان شده بودند.
پس از ترخیص، شرکتکنندگان نظرسنجیهای ۲۰ سؤالی مبتنیبر گوشی هوشمند دریافت کردند؛ یک نظرسنجی اختیاری شش بار در روز برای سه ماه اول و یک بار در روز برای سه ماه بعدی. آنها پاسخها را روی مقیاسی از صفر تا ۱۰ ثبت میکردند.
سؤالها علاوه بر افکار خودکشی، حالات عاطفی فرد مانند احساس ناامیدی، انزوا، خشم و نگرانی و همچنین میزان انرژی و مثبتاندیشی وی را بررسی کردند. این پاسخهای عاطفی نقش مهمی در پیشبینی بهتر خطر خودکشی داشتند؛ بهویژه چون فکرکردن به خودکشی همیشه نشاندهنده یک اختلال سلامت روان نیست.
بیقراری؛ نشانهای قویتر از افسردگی
به ازای هر امتیاز اضافی که فرد در مقیاس بیقراری (agitation)، حالتی از ناآرامی درونی و تحریکپذیری، ثبت میکرد، احتمال اقدام به خودکشی او ۱۱ درصد افزایش مییافت؛ این یعنی بیقراری نشانهای قویتر از افسردگی برای خطر خودکشی است. این یافتهها با پژوهشهای قبلی ناک هماهنگ است که نشان داده بود ۹۰ درصد افرادی که از اقدام به خودکشی جان سالم بهدر بردهاند، گزارش کردهاند که تمایل شدیدی داشتند به بیقراری و درد روانیشان پایان دهند؛ این تمایل موقتی بود.
سامانه هشدار؛ مداخله پیش از وقوع
علاوه بر این، ناک و گروهش از فراداده (metadata)، یعنی اطلاعات جانبی مانند مدت زمان شروع و تکمیل پاسخها، استفاده کردند تا بررسی کنند شرکتکنندگان چگونه با نظرسنجیها تعامل داشتند.
یک سامانه هشدار زمان واقعی نیز گنجانده شده بود تا در صورت نشاندادن قصد اقدام به خودکشی، مداخله کند. ناک گفت: هدف این مطالعه ساختن سامانهای مقیاسپذیر، قابل تکرار و دقیق است تا بتوانیم پیش از وقوع این رویدادها مداخله کنیم و افراد را ایمن نگه داریم.
گامهای بعدی؛ از حسگرهای پوشیدنی تا مداخله در محیط زندگی
این مطالعه تنها بخشی از یک طرح بزرگتر در آزمایشگاه ناک است. هدف این طرح، پایش بهتر و مداوم خطر خودکشی است. در این طرح، از حسگرهای پوشیدنی برای ردیابی علائم سلامت مانند خواب، ضربان قلب و الگوهای صوتی استفاده میشود.
مداخلات بیشتر میتواند شامل یادآوری مهارتهایی باشد که فرد در درمان آموخته است، یا تشویق وی به تماس با یک عزیز یا درمانگرانش. ناک بر لزوم حفظ حریم خصوصی افراد تأکید میکند و امیدوار است که بتوان خدمات درمانی و مراقبتی را به جای بیمارستان یا کلینیک، مستقیماً در محیط زندگی فرد، ارائه کرد.
وی گفت: ما باید احتیاط کنیم و با همکاری متخصصان و بیماران پیش برویم؛ اما این طرح میتواند روش پیشگیری از خودکشی را متحول کند.
چگونه کمک بگیریم؟
خودکشی پیشگیریپذیر است و دریافت کمک، اولین قدم برای عبور از بحران است. اگر شما یا یکی از عزیزانتان در معرض خطر هستید، میتوانید با خطوط زیر برای دریافت کمک روانی، تماس بگیرید:
اورژانس اجتماعی: ۱۲۳
صدای مشاور: ۱۴۸۰
خط ملی پیشگیری از خودکشی: ۱۵۷۰.
نظر شما